تکه ای از زبانم را

زیر دندانهایت بگذار

می خواهم از

خونِ

من

چند روزی نفس بکشی

می روم

تحمل کن

فقط به شرط کشتن تو

تحمل کن

می روم

به همين زودي ها

من فاتح تو مي شوم

و با پرچمي كه بر لبانت زده ام

تو

ديگر ناشناخته نيستي

کسی خرده های عشق ما را به لانه می برد

من از پشت خنجر خورده ام ... و

این عشق خرد شد

باید اول شعرشان بگیرد

تا

بگویند دوستت دارم

تا شعرشان هم بگیرد

                           تو پریِ چند قصه بعدتر ی...........

آدمها زنده می شوند

آدمها احساساتی می شوند

آدمها می میرند

تمام آدمها تکراری اند

هیچ فرق نمی کند

تقاس

باشد

یا

تغاس

تقاص

تغاص

طغاس

طقاس

طغاص

طقاص

تقاث

تغاث

طغاث

طقاث

به هر حال

من دارم پسش می دهم

نلرز

 عشوه هاي بهار پيداست

 ...با بوسه اي گرم مي شويم

  این چه تقدیر بدی بود...

برای تک تک این واژه ها بدنام شده ام

زمانی که کوهها آماده می شوند سردشان شود

من ذوب شده ام در آغوشی که

جای امن عریانیم است